Muzeum Romantyzmu, z pasją i zaangażowaniem...

 

Tkanina dekoracyjna związana jest z życiem człowieka. Towarzyszy mu od urodzenia do śmierci. Współcześnie dostarcza nam informacji o dawnej kulturze, obyczajach, modzie czy wydarzeniach historycznych.

Na przestrzeni wieków tkaninami dekorowano świątynie, dwory, pałace, ale też chaty wiejskie, namioty pasterskie i wojskowe. Przystrajano nimi ulice i trakty w czasie uroczystości religijnych czy państwowych. Tworzono z nich egzotyczne pawilony w ogrodach w czasie świąt i przyjęć. Zabierano je w podróże i na wojnę. Stanowiły posag wielu panien młodych.

W XVIII i XIX w. właściciele dworów i pałaców przyozdabiali tkaninami meble, ściany, pułapy i posadzki. Wiele z tych wspaniałych wyrobów tkackich wykonywane było na specjalne zamówienie, co niejednokrotnie kosztowało fortunę. Wówczas  bardzo często były one ozdabiane herbami rodowymi zamawiających. Posiadanie takiej tkaniny podnosiło prestiż społeczny.

Przechowywane z wielkim pietyzmem w rodzinnych skarbcach, zbierane latami przez kolekcjonerów, stanowią dzisiaj piękne i interesujące zbiory wielu kolekcji muzealnych.

Tkaniny dekoracyjne, które prezentujemy na wystawie pochodzą ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie. Pokazanych jest 19 obiektów - makat, kilimów oraz czaprak wykonanych w XVIII i XIX w. Niektóre z tych obiektów po raz pierwszy opuściły magazyny muzealne aby być podziwianymi przez zwiedzających.

Organizując tę wystawę mamy nadzieję, że ten bogaty i różnorodny pod względem rodzaju i dekoracji zbiór tekstyliów  nie tylko pokaże jak ważną rolę pełniły tkaniny w kulturze domu i dworu polskiego ale także pozwoli zwiedzającym przyjrzeć się dawnym technikom zdobienia tkanin i niezwykłemu kunsztowi ich wykonawców.

Chcemy się również pochwalić, że w zbiorach Muzeum Romantyzmu znajdują się dwie cenne tkaniny: miedzioryt na jedwabiu przestawiający drzewo rodowe Krasińskich, wykonany w Węgrowie w 1722 r. (prezentowany w neogotyckim pałacyku) oraz wełniany gobelin z herbem Ślepowron – odmiana Milan, wykonany w Paryżu w 1888  r. ( prezentowany w holu oficyny dworskiej).

Drzewo genealogiczne Rodu Krasińskich zostało wykonane w 1722 r. przez Zakon Księży Reformatów
w Węgrowie na zamówienie Błażeja Krasińskiego (1703-1751) starosty opinogórskiego, sztumskiego, przasnyskiego etc.

Jest to miedzioryt na jedwabiu wykonany wg koncepcji księdza komunisty Wojciecha Siennickiego. Przedstawia on historię Rodu Krasińskich począwszy od protoplasty Warcisława (Wawrzęty) Corvinusa z XIII w. po zamawiającego tkaninę Błażeja Krasińskiego.

W przeszłości tkanina ta była ozdobą starego dworu Krasińskich w Opinogórze, w okresie międzywojennym wisiała w gabinecie hr. Edwarda Krasińskiego w Muzeum Ordynacji Krasińskich w Warszawie przy Okólniku 9. Nieznane  są jej losy w czasie II wojny światowej.

Drzewo zostało zakupione przez Muzeum Romantyzmu w 1970 r. w warszawskim salonie „DESY”. Było bardzo zniszczone. Poddane konserwacji w Pracowni Konserwacji Zabytków,  prezentowane jest obecnie  na ekspozycji w neogotyckim pałacyku Muzeum Romantyzmu.

 

Gobelin należał do hr. Ignacego Karola Korwin-Milewskiego (1846-1926) milionera, ekscentryka, podróżnika, pisarza politycznego oraz wspaniałego mecenasa i kolekcjonera polskiego malarstwa.
Hr. Korwin – Milewski studiował przez 5 lat malarstwo
w Monachium, zarzucił studia, gdyż zrozumiał, że nie ma talentu. Zgromadził w swojej kolekcji przebogaty zbiór obrazów J. Matejki, J. Pankiewicza, A. Gierymskiego, J. Chełmońskiego, S. Witkiewicza, W. Czachórskiego i innych. Wielu z tych artystów wspierał finansowo. Ocalała część kolekcji  hr. Korwin-Milewskiego jest obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.

Po uzyskaniu w 1875 r. tytułu hrabiowskiego udostojnił swój dotychczasowy herb rodowy Ślepowron,  nadając mu nowe pompatyczne oblicze i nazwę Milan. Aby chwalić się nowymi przywilejami sam zaprojektował i zamówił w Braquenié et Cie Manufacture w Paryżu w 1888 r, dwanaście gobelinów przedstawiających herb Milan. Do naszych czasów zachowało się pięć, cztery są w posiadaniu rodziny Milewskich w Warszawie, jeden od 1961 r. jest własnością  Muzeum Romantyzmu w Opinogórze.